Architektura była dynamicznie rozwijana przez potrzebę schronienia, bezpieczeństwa czy też dla celów religijnych. Jak tylko kultura ludzi rozwijała się i wiedza zaczęła się formalizować poprzez ustne tradycje i praktyki, architektura stałą się rzemiosłem. Wczesne osady człowieka były głównie rolne. Przez nadmiar w produkcji ekonomia zaczęła się rozwijać co dało wynik w coraz bardziej rosnącej urbanizacji, a co za tym idzie tworzenia miast i przestrzeni do rozwoju w bardzo szybkich warunkach. W wielu starożytnych cywilizacjach, jak np Egipcjanie albo Mezopotańczycy architektura i urbanizm odzwierciedlała stałe porozumienie pomiędzy siłą bóstw oraz sprawami nadnaturalnymi. Dla klasycznych cywilizacji takich jak Grecy czy Rzymianie architektura ewoluowała raczej z znaczenia obywatelskiego niż religijnego bądz też empirycznego, dając nowe typy budynków. W okresie tym zaczęto pisać pierwsze teksty i rysunki architektoniczne.